9#(short fic) somewhere in me (JxS)
posted on 05 Aug 2008 17:59 by nun-bu-meow in fic
- - SOMEWHERE IN ME - -
short fanfiction * James x Snape * by Nun-bu-meow~
มือขาวซีดไร้ซึ่งสีเลือดคู่นั้นจิกแผ่นหลังเค้าเต็มแรงก่อนจะหมดสติไป เสียงกรีดร้องอย่างเจ็บปวดบ้าคลั่งก้องยาวนานราวไม่มีที่สิ้นสุดเงียบหายไป คราวน้ำตาไหลเป็นทางยาวไม่ต่างอะไรจากคราบของเหลวขุ่นที่เปรอะเปื้อนต้นขาขาว ใบหน้าหวานจากที่ซีดอยู่แล้วตอนนี้ซีดกว่าเดิมหลายเท่านัก แรงกระแทกกระทั้นรุนแรงเสียจนร่างตรงหน้าหมดสติ ร่างสูงแทรกกายเข้าไปจนสุด ปลดปล่อยความปรารถนาเป็นครั้งที่สอง เค้าผ่อนลมหายใจเหลียวมองอีกฝ่าย
วินาทีนั้นเองที่เจมส์ พอตเตอร์รู้สึกผิดที่สุดในชีวิต เค้าเที่ยวกลั่นแกล้งใครต่อใครไปทั่วก็จริง แต่หนนี้...
น้ำลายถูกกลืนลงสู่ลำคอแห้งผาก
.....เค้าเล่นแรงไปจริงๆ...
มือใหญ่ดึงผ้านุ่มห่มปกคลุมกายเปล่าเปลือยไร้ซึ่งอาภรณ์ใดใด รอบข้อมือเล็กมีรอยจ้ำช้ำ ร่องรอยของการถูกพันธนาการบังคับอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ไม่นึกเลยว่าเชือกที่เค้ามัดอีกฝ่ายไว้ในตอนแรกจะแน่นเสียขนาดนี้
เจมส์ดึงข้อมือนั้นขึ้นจุมพิตแผ่วเบาอย่างสำนึกผิด หากแต่มือเค้ากลับไม่อาจหยุดสั่นได้
" ฮึก "
เจมส์ซุกหน้าลงกับข้อมือบาง
เค้าที่คิดว่าหากได้แกล้งสนิฟเวอรี่แรงๆสักครั้งคงสนุกดี เค้าเองไม่ใช่หรอที่อยากเห็นใบหน้าเจ็บปวดและคราบน้ำตาของหมอนั่น ได้สนุกและสะใจที่ได้เล่นอะไรแผลงๆ แล้วทำไม...แล้วทำไม.....! น้ำใสๆเต็มเบ้าตาในเวลานี้นี่มันหมายความว่ายังไง!
ร่างสูงสะอื้นเสียงเบา
นี่เค้าทำอะไรลงไป.......?
ทำไมเค้าต้องร้องไห้ให้กับเซเวอรัส สเนปด้วย... เค้าสนุกจริงๆงั้นรึที่เห็นอีกฝ่ายเจ็บปวด เค้าจะสะใจจริงๆงั้นรึที่เห็นอีกฝ่ายมีคราบน้ำตา? แผลถลอกเป็นรอยยาวกลางหลังปรากฏชัด เป็นเครื่องบ่งชี้ได้อย่างดีถึงการขัดขืน เซเวอรัสในตอนแรกทั้งชกและทุบตีด่าทอเค้าเสียสารพัด หมอนั่นเกลียดเค้าเข้าไส้เข้ากระดูกดำ ทั้งที่ออกจะอยู่อย่างสงบแท้ๆ แต่เค้ากลับดึงหมอนั่นมารังแกกลั่นแกล้งเสียสารพัด ทั้งสาปมนต์เปลี่ยนรูป ทากาวน้ำชนิดพิเศษทำเองของซีเรียส แกล้งสะดุดขาแล้วเอาผงคันโรยทั่วตัว..... นี่ยังไม่นับล่าสุดที่เค้ากับซีเรียสร่วมกันแกล้งโดยเสกเซเวอรัสตีลังกาห้อยหัวกลางอากาศก่อนจะจับถอดกางเกง... แล้วนี่ เค้าแกล้งเกินขอบเขตไปเสียแล้ว
เปลือกตาหนาปิดลงอย่างเชื่องช้า เจมส์ย้อนนึกไปถึงคำพูดแปลกหูของรีมัส " คนที่รับรู้เรื่องราวทุกอย่างอาจจะดูน่ากลัว แต่คนที่ไม่รู้ใจตัวเองสิน่ากลัวเป็นที่สุด " .....บัดนี้เค้าได้ประจักษ์ด้วยตนเองแล้ว เค้าช่างน่าเกลียดน่าขยะแขยงเป็นที่สุด
น้ำตาไม่มีท่าทีจะหยุดไหล และเค้าเองก็ไม่มีทีท่าจะเช็ดมันเช่นกัน
" ....เซเวอรัส...เซ....... "
" นายร้องไห้ทำไม พอตเตอร์ "
เจมส์เบิกตาอย่างไม่เชื่อหู
" ...เซเวอรัส "
" ชั้นต่างหากที่ควรเป็นฝ่ายอยากร้องไห้ " ร่างบางพยายามยันกายสุดกำลังหากแต่เรี่ยวแรงกลับไม่มี เจมส์รีบช่วยพยุงอีกฝ่ายอย่างนุ่มนวล แต่สิ่งที่ได้กลับมา...
เพี๊ยะ!
" ...กล้ามาแตะต้องตัวชั้น!!! " หนุ่มนักกีฬาสะดุ้งเมื่อมือของตนโดนปัดทิ้งเต็มแรง หนำซ้ำแววตาขุ่นมัวคู่นั้นกลับทวีความโกรธเกรี้ยวยิ่งกว่าเดิม เจมส์รู้สึกอึดอัดเหมือนมีบางอย่างจุกขึ้นมาถึงหอคอยทำเอาเค้าเจ็บจนหายใจไม่ออก
...อย่า เซเวอรัส ได้โปรดอย่ามองชั้นอย่างนั้น...
เป็นความรู้สึกเดียวกันกับคนกำลังจะจมน้ำและหาทางออกไม่ได้
ร่างบางขยับกายอย่างยากลำบาก
" ให้ชั้นช่วยนายเถอะนะ เซเวอรัส "
" ไม่ต้อง! " มือใหญ่โดนเมินอีกครั้ง
" ....ยังไม่สะใจอีกรึไง พอตเตอร์ นายเกลียดชั้นขนาดนี้เชียวรึ? ...คงสนุกชอบใจมากสินะที่เห็นชั้นในสภาพแบบนี้ " สเนปกล่าวขึ้นพร้อมรอยยิ้มแห้งๆ
" นายเข้าใจผิดแล้ว เซเวอรัส ...นายเข้าใจผิด.... "
น้ำตาจากร่างสูงใหญ่ทำเอาสเนปใจอ่อนยวบ แต่หากเทียบกับบาดแผลที่เค้าได้รับนั้น.... มันยังน้อยไป
" ออกไปซะ ออกไปจากห้องชั้นแล้วอย่าได้มาที่นี่อีก! นี่คือสิ่งที่ควรจะเป็น ต่อไปนี้แม้เจอกันบนโถงหรือริมทางเดินหรือในห้องเรียนเราจะเป็นคนแปลกหน้าของกันและกัน ชั้นจะไม่รู้จักนายและนายเองก็ไม่รู้จักชั้นเช่นกัน! "
ไม่รู้ว่าสิ่งที่ออกจากริมฝีปากบางนั่นเพื่อเตือนใจตนเองหรือไร จึงมีสีหน้าเจ็บปวดเสียเอง
" เซเวอรัสชั้น... "
" ออกไปซะ! ออกไป!!! "
ร่างเล็กรวบรวมกำลังอันน้อยนิดของตนผลักอีกฝ่ายออกนอกห้องอย่างแรง
ปัง!
" แฮกๆ.........ฮึก..... ทำไม... "
ความรู้สึกร้อนรุ่มบางอย่างอัดแน่นอยู่ภายในแต่ไม่อาจระบายออกมาเป็นคำพูดได้
สเนปร้องไห้อย่างสุดทน เค้าไม่เข้าใจความรู้สึกของตนเองนักแต่บางแห่งลึกๆ ในจิตใจกลับปรารถนาความสัมพันธ์นี้มาโดยตลอด แต่จำต้องเก็บไว้ เรื่องน่าอายแบบนี้ไม่มีทางบอกใครเด็ดขาด....
เค้ารักเจมส์ พอตเตอร์...
บันไดเวียนลงจากหอมีชายหนุ่มสวมแว่นนั่งทอดอาลัยมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเลื่อนลอย น้ำตายังไม่เหือดแห้งพอกันกับความเกลียดชังตัวเองอย่างรุนแรง สายตาหลังกรอบแว่นนั้นมองไปไกลราวกับไร้จุดมุ่งหมาย
เราทำเซเวอรัสร้องไห้.... ทั้งที่น่าจะดีใจ แต่เรากลับร้องไห้งั้นหรอ....
เจมส์ย้อนนึกถึงวันเก่าๆ ที่เอาแต่มองตามอีกฝ่ายอยู่เสมอ ทำเป็นเกลียด หาเรื่องแกล้งรังแกอยู่ตลอดเพื่อใช้เป็นข้ออ้างในการใช้เวลาอยู่กับสเนปให้มากขึ้น อยากอยู่เคียงข้างตลอดเวลาไม่ห่าง
เค้าไม่เข้าใจความรู้สึกของตนเองนักแต่บางแห่งลึกๆ ในจิตใจกลับปรารถนาความสัมพันธ์นี้มาโดยตลอด แต่จำต้องเก็บไว้ เรื่องน่าอายแบบนี้....ไม่มีทางบอกใครเด็ดขาด....
เค้ารักเซเวอรัส สเนป...
-- fin --
55 วันนี้พิมงานคอมค้างเลยเอาพวกไฟล์เก่าๆ ที่ไม่ใช้แล้วโละทิ้งบ้างอะไรบ้าง
เลยได้มาเจอเจ้าฟิคอันนี้อยู่ ชื่อไฟล์ "Js"
อ่าว....สนใจซี่ งานการมีไม่ทำแล้วมาอ่านฟิคที่แต่งๆ ทิ้งไว้ดีกว่า!
เลยได้ออกมาอย่างที่เห็นละจ้า หวังว่าจะถูกใจสาวก JxS น๊า ^^
กระแสแฮร์รี่ช่วงนี้ซาลงไปเยอะแต่ไม่สน!
ข้าอยากลง วะฮ่าฮ่ะๆๆ
อ้อ ใครที่ว๊อทให้คู่นี้อินเลิฟในบล๊อคนี้ละก็....อย่าหวัง!!!!!!
เพราะเจ้าของบล๊อคไม่ชอบฟิคสมหวังในรัก อะไรอกหักรึไม่เข้าใจกันละชอบนัก
กั่กๆๆ ยังไงอ่านแล้วก้อเม๊นท์ด้วยเถอะทั่น เป็นกำลังใจให้ผู้แต่ง
ถ้าเม้นเยอะอาจนำฟิคเก่าเก็บมาลงเรื่อยๆ เพราะแอบเยอะ(จนตัวเองตกใจ = =)
ไปละ ขอให้คนอ่านโชคดีจ้า อาดิโอส~*
edit @ 5 Aug 2008 18:51:21 by nun-bu-meow
